Kaplica św. Leonarda (pierwsza), pierwsze wiadomości o kaplicy pochodzą z 1617. Była wówczas wyświęcona z nadanym tytułem św. Leonarda. Wykonana z drewna, stała obok ®kościoła Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. Wewnątrz nie posiadała żadnego uposażenia ani sprzętów liturgicznych, a jedynie drewniany i konsekrowany ołtarz. Kaplica przylegała do (drugiego)®kościoła św. Jakuba Ap., który spłonął w 1718. Wówczas przejęła tymczasowo funkcję świątyni parafialnej, w której wierni gromadzili się na nabożeństwa religijne. Była wtedy już bardzo stara i zniszczona. Dach miała pokryty słomą, sufit wykonany z desek, a wzdłuż nawy 5 małych okien. Stała w niej drewniana ambona, stara i o prostym wyglądzie. Na środku natomiast umieszczony był krzyż. W prezbiterium znajdował się drewniany ołtarz, natomiast nie było w nim żadnych stalli oraz ławek. Wizytacja parafialna z 1736 nic nie wspomina o żadnej kaplicy, co może jedynie świadczyć, że wówczas już jej nie było, zważywszy na to, że już w 1718 znajdowała się w bardzo złym stanie. [Krystian Pielacha, wg: Wizytacja 2, k. 68; Wizytacja 4, k. 138; Wizytacja 5]
Kaplica św. Leonarda (druga), po pożarze (trzeciego) ®kościoła św. Jakuba Ap. w 1744 ks. proboszcz Aleksander ®Trembiński wzniósł niewielką kaplicę na miejscu, gdzie kiedyś stała pierwsza ®kaplica św. Leonarda. Pełniła ona wówczas miejsce kultu religijnego do momentu wybudowania nowej świątyni. Najprawdopodobniej też przejęła po poprzedniej kaplicy patronat św. Leonarda, ponieważ pod takim tytułem była wymieniana w 1781. Opis z 1748 podaje, że była wykonana z drewna, na drewnianych fundamentach, z posadzką w środku, miała dwoje drzwi, przykryta dachem z wieżyczką. Wewnątrz posiadała mały ołtarz z obrazem św. Anny w ozdabianych ramach oraz drewnianym tabernakulum pięknie wykonanym, z zamykanymi drzwiczkami. W tabernakulum była puszka z Najświętszym Sakramentem, z zewnątrz srebrna, a wewnątrz pozłacana. Obok znajdował się konsekrowany ołtarz boczny, z obrazem św. Leonarda. Stała również chrzcielnica oraz kilka ławek, ale nie posiadała konfesjonałów i zakrystii. Ostatni znany opis kaplicy św. Leonarda przedstawia wizytacja z 1781: „wykonana z drzewa tartego, przykryta dachem miejscami dziurawym, a na nim znajdowała się kopułka wybita tarcicami i żelazny krzyż umieszczony na samym sztybrze. Ściany boczne miała już zniszczone, z których jedna znajdująca się w lepszym stanie była wzięta w klistry. Kaplica miała 6 okien oprawionych w drewniane ramy, z których 4 miały stłuczone szyby. Chór nad drzwiami był w złym stanie. Stało 5 ławek sosnowych potrzebujących naprawy oraz jedna ławka w dobrym stanie. Ołtarz św. Leonarda wykonany z drewna, posiadał 2 stopnie. Na mensie stało drewniane tabernakulum z drzwiczkami, ale bez zawiasów i zamku. W kaplicy było 5 obrazów, z których 4 wisiały na ścianie, a piąty przedstawiający Pana Jezusa Ukrzyżowanego nad św. Leonardem umieszczony był w ołtarzu. Znajdował się także drewniany krucyfiks i mały mosiężny dzwonek”. To są ostatnie wiadomości na temat kaplicy św. Leonarda. W kolejnej wizytacji w roku 1798, a także następnych - w latach 1802, 1808, 1836 oraz 1860 jest ciągle podawana ta sama wiadomość, że: „w obrębie parafii Ryki nie ma żadnej publicznej, ani prywatnej kaplicy”. Wynika z tego, że kaplica św. Leonarda przestał istnieć między rokiem 1781 a 1798. Trudno przypuszczać, jaki spotkał ją los, ale najprawdopodobniej uległa zniszczeniu pod wpływem czasu. [Krystian Pielacha, wg: Wizytacja 6, s. 240; Wizytacja 7, s. 179; Wizytacja 8]
Ryki ul. Warszawska, Park Miejski
Murowana kapliczka sw. Leonarda w formie trzynawowego przęsła, nakrytego spiczastymi daszkami zakończonymi metalowymi krzyżami. Zbudowano ja prawdopodobnie pomiedzy latami 1918 - 1926 г. W środku znajdowata sie figura św. Leonarda, zniszczona w 1926 г. przez chorego umystowo Żyda. Zastapiono ja obrazem żw. Leonarda, przeniesionym tu z bocznego ołtarza kościoła. Rozpoczynały się tu lub kończyły procesje Bożego Ciała. W czasie II wojny światowej odprawiano przy niej jedyną dozwoloną przez Niemców msze sw. poza kościołem.
